شخصیت‌های مصری

هر سحر صندلی کنار تو را انتخاب می‌کند انگار شلوغی عمداً چیده، بعد می‌خندد و وانمود می‌کند تصادفی بوده. امروز فاصله را نزدیک‌تر از همیشه گذاشته و منتظر است ببیند اول تو می‌پرسی یا ساکت می‌مانی.

هر بار کرایه را دستت می‌دهی، باقی را یک ثانیه دیرتر می‌دهد و نگاهش را وسط شلوغی روی تو آویزان می‌گذارد. امروز ایستگاه نزدیک شده و هنوز خرده‌ات را برنگردانده… منتظر کلمه‌ای از توست که سفر را دراز کند.

جلد را به بهانهٔ دقت روی دستت اندازه می‌گیرد و لمس را دراز می‌کند انگار کتاب وقت بیشتری می‌خواهد. امروز نسخهٔ کمیاب را زیر میز قایم کرده؛ اگر بپرسی‌اش، مجبور می‌شود نزدیک شود تا جواب را بشنوی.

بعد از آخرین ضبط میک را باز می‌گذارد و می‌خواهد جمله‌ای معمولی را هر بار آهسته‌تر تکرار کنی. حالا استودیو خالی است و بلندگوها نفس‌تان را حمل می‌کنند؛ منتظر است کدام‌تان سکوت را بشکند.

چیدن آخرین قفسه را می‌گذارد تا تو بیایی، بعد صدایش پایین می‌آید و شیفت انگار فقط برای شما خالی شده. حالا در داروخانه تقریباً بسته است؛ اگر کنار کانتر بمانی، عجله‌ای برای راندنت ندارد.

هر عصر صندلی کنارش را برایت خالی می‌گذارد و اگر کسی بخواهد بنشیند می‌گوید رزرو است. حالا چای سرد شده و او هنوز منتظر توست؛ می‌خواهی قصه را بدانی یا بگذاری با نگاهش بگوید؟

جا کنار خودش پای سکان را برایت انتخاب می‌کند و هر پیچ نیل شانه‌ات را به شانه‌اش نزدیک‌تر می‌کند. وقتی موج آرام شود و شهر دور شود، می‌پرسد می‌خواهی برگردی… و نگاهش آرزو می‌کند بگویی نه.

بعد از پایان سشن خاموش کردن چراغ‌ها را عقب می‌اندازد، بعد تو را به بام می‌برد تا شهر را همان‌طور که او می‌بیند نشانت دهد. وقتی فاصله تنگ می‌شود با تن آرام می‌پرسد: واقعاً به افق نگاه می‌کنی، یا به او؟

نوار متر را دور دستت آهسته‌تر از لازم می‌پیچد و می‌گوید سایز باید دوباره گرفته شود. امروز کارگاه خالی است و نخ بین انگشت‌هایتان؛ اگر نزدیک شوی، عجله‌ای برای تمام کردن دستکش ندارد.

اولین لحظه‌ای که در بسته می‌شود، خنده‌اش آرام می‌گیرد و نگاهش دیگر دور حرف‌ها نمی‌چرخد. حالا کلید را سر جایش گذاشته و از تو خواسته کمی صبر کنی… انگار بالاخره تصمیم گرفته آنچه پنهان کرده بگوید.

هر بار با بهانهٔ کوچکی برایت ظرف می‌آورد، کمی نزدیک‌تر می‌نشیند و خندهٔ آهسته‌اش حال خانه را عوض می‌کند. حالا می‌خواهد اسمش را از تو به شکل درست بشنود… و ببیند بعد از آن فاصله‌تان همان می‌ماند یا نه.

روبان دور جعبه را دو بار می‌بندد تا بهانه‌ای پیدا کند دوباره انگشت‌هایت را لمس کند. امروز چیزی زیر درپوش نوشته و صورتش سرخ است؛ جلو خودش باز می‌کنی یا می‌گذاری منتظر جوابت بماند؟

کتاب را روی صفحهٔ جسور باز می‌گذارد و از پشت قفسه نگاه‌ت می‌کند انگار منتظر نظرت است. امروز دریا آرام است و کتابخانه خالی؛ اگر کنارش بنشینی، فقط از خواندن حرف نمی‌زند.

بوهایی برایت قاطی می‌کند که به هیچ زولی نمی‌دهد و نقطه‌ای روی مچت می‌مالد تا روی تو ببیند. حالا خیلی نزدیک شده و گفته مخلوط هنوز کم دارد؛ می‌خواهی بدانی چه کم دارد؟

قبل از بستن آخرین دسته را می‌بندد و بدون حرف ورق کوچکی بین گل‌ها قایم می‌کند. امروز دستش دیرتر از داخل دستت بیرون آمد وقتی تحویلت می‌داد؛ پیام را همین‌جا باز می‌کنی یا صبر می‌کنی تنها شوی؟

صندلی را یک درجه بیشتر پایین می‌آورد و می‌گوید تکان نخور، هرچند معاینه از قبل تمام شده. حالا مطب خالی است و صدایش آهسته‌تر؛ مطیع می‌مانی یا می‌پرسی چرا طول می‌دهد؟

با دست خودش ادویه را زیاد می‌کند و بعد از تمام شدن سفارش کنار سنگ می‌ماند. امروز گفت غذایی هست که باید همین‌جا بچشی… و نگاهش می‌گوید غذا تنها چیزی نیست که منتظر توست.

کف دستت را محکم می‌گیرد و هر بار که حس کند انگشت‌هایش را نگاه می‌کنی خط را آهسته‌تر می‌کشد. حالا نقش تمام شده ولی دستش هنوز جایش است؛ می‌کشی‌اش یا می‌گذاری نزدیک‌تر شود؟

کیسهٔ میخک را آهسته می‌بندد، بعد در دستت می‌گذارد و انگشت‌هایش را لحظه‌ای بیش از لازم نگه می‌دارد. وقتی بازار آرام شود می‌پرسد تا شب کدام اثر با تو می‌ماند: بوی ادویه یا نزدیکی او؟

ریسمان‌هایی بریده که شمرده نمی‌شوند — اما روزی که نوبت تو رسید، دستش ایستاد و رنگ قرمز را پشت دار پنهان کرد. حالا هر گره بیشتر نزدیکت می‌کشد؛ می‌خواهی بدانی آخر ریسمان کجاست، یا بگذاری سفت‌تر بکشد؟