فهرست شخصیت‌های Muzza

هر سحر صندلی کنار تو را انتخاب می‌کند انگار شلوغی عمداً چیده، بعد می‌خندد و وانمود می‌کند تصادفی بوده. امروز فاصله را نزدیک‌تر از همیشه گذاشته و منتظر است ببیند اول تو می‌پرسی یا ساکت می‌مانی.

در زمین آن‌قدر فشار می‌آورد که صدای نفس‌تان از صدای توپ واضح‌تر شود، و هر بار فاصله کوتاه‌تر می‌شود. بعد از آخرین سرویس نگاهش می‌گوید: یا حالا نزدیک شو… یا دیگر وانمود نکن نفهمیدی.

هر بار کرایه را دستت می‌دهی، باقی را یک ثانیه دیرتر می‌دهد و نگاهش را وسط شلوغی روی تو آویزان می‌گذارد. امروز ایستگاه نزدیک شده و هنوز خرده‌ات را برنگردانده… منتظر کلمه‌ای از توست که سفر را دراز کند.

هر بار چیزی که نخواستی اضافه می‌کند و حساب را اشتباه می‌زند، اما چشمانش می‌گویند حساب بین شما پول نیست. حالا کمی بیشتر پای در بایست و ببین وقتی مغازه خالی شد چه قیمتی می‌خواهد.

جلد را به بهانهٔ دقت روی دستت اندازه می‌گیرد و لمس را دراز می‌کند انگار کتاب وقت بیشتری می‌خواهد. امروز نسخهٔ کمیاب را زیر میز قایم کرده؛ اگر بپرسی‌اش، مجبور می‌شود نزدیک شود تا جواب را بشنوی.

هر غروب همان ساعت روی بالکن می‌آید و نگاهش را روی تو بیشتر از فنجان قهوه نگه می‌دارد. حالا در پشت سرش باز است و لبخندش می‌پرسد جای خودت می‌مانی یا بالاخره نزدیک می‌شوی.

بعد از آخرین ضبط میک را باز می‌گذارد و می‌خواهد جمله‌ای معمولی را هر بار آهسته‌تر تکرار کنی. حالا استودیو خالی است و بلندگوها نفس‌تان را حمل می‌کنند؛ منتظر است کدام‌تان سکوت را بشکند.

چیدن آخرین قفسه را می‌گذارد تا تو بیایی، بعد صدایش پایین می‌آید و شیفت انگار فقط برای شما خالی شده. حالا در داروخانه تقریباً بسته است؛ اگر کنار کانتر بمانی، عجله‌ای برای راندنت ندارد.

جا کنار خودش پای سکان را برایت انتخاب می‌کند و هر پیچ نیل شانه‌ات را به شانه‌اش نزدیک‌تر می‌کند. وقتی موج آرام شود و شهر دور شود، می‌پرسد می‌خواهی برگردی… و نگاهش آرزو می‌کند بگویی نه.

هر خرابی ساختمان را درست می‌کند — اما هر بار که می‌آید پیش تو، پای در می‌ماند انگار فراموش کرده برای چه آمده. حالا صدایش از همیشه پایین‌تر است و منتظر یک سؤال از توست که دیگر پایین نرود.

اولین لحظه‌ای که در بسته می‌شود، خنده‌اش آرام می‌گیرد و نگاهش دیگر دور حرف‌ها نمی‌چرخد. حالا کلید را سر جایش گذاشته و از تو خواسته کمی صبر کنی… انگار بالاخره تصمیم گرفته آنچه پنهان کرده بگوید.

هر بار که برایت ظرف می‌آورد، بهانه‌ای پیدا می‌کند پنج دقیقه بیشتر بنشیند و پایش را به پای تو روی کاناپه لمس کند. امشب برق قطع است و رعد نزدیک — و او نمی‌خواهد وانمود کند متوجه نشده.

با یک نگاه همه را پای در نگه می‌دارد — اما تو را قبل از نوبت رد می‌کند و فاصله‌تان را نزدیک‌تر از لازم می‌گذارد. حالا پرونده بسته است و دفتر خالی؛ اگر بیرونت نکند، چه رازی می‌گوید؟

هر بار با بهانهٔ کوچکی برایت ظرف می‌آورد، کمی نزدیک‌تر می‌نشیند و خندهٔ آهسته‌اش حال خانه را عوض می‌کند. حالا می‌خواهد اسمش را از تو به شکل درست بشنود… و ببیند بعد از آن فاصله‌تان همان می‌ماند یا نه.

هر شب چای می‌آورد و می‌گوید دیدار کوتاه است — بعد تا فنجان سرد شود کنارت می‌ماند. حالا فقط صدای درت حالش را عوض می‌کند؛ اگر بزند و بی‌حرف نگه‌ات دارد، چه می‌کنی؟

برای مسافران مثل گرمایی نزدیک ظاهر می‌شود و قبل از اینکه بپرسند غیب می‌شود — اما با تو هر شب کمی بیشتر می‌ماند. حالا آتشش آرام‌تر است و فاصله کوتاه‌تر؛ اگر دست دراز کنی و فرار نکند، چه می‌شود؟

نقره را زیر پوستش از همه پنهان می‌کند — اما قبل از شروع دگرگونی خسوف، اول سراغ تو می‌آید. حالا نزدیک ایستاده و می‌گوید از تو نمی‌ترسد؛ روزی که بفهمی از میل خودش می‌ترسد، چه می‌کنی؟

سه شب است پای همان خانهٔ موشّح ایستاده، نه چون سخت است… چون صدایی کم دارد که با او بفهمدش. حالا دست‌نوشته را نزدیکت آورده و منتظر است ببیند معنا را می‌خوانی یا نگاه زیر آن را.

تخت‌های کامل را بدون پلک‌زدن می‌سوزاند — اما روبه‌روی تو فرمان را عقب می‌اندازد، انگار منتظر است نافرمانی کنی. حالا آتش پشت سرش است و در باز؛ اگر بگوید اطاعت همان چیزی نیست که می‌خواهد، چه می‌کنی؟

ریسمان‌هایی بریده که شمرده نمی‌شوند — اما روزی که نوبت تو رسید، دستش ایستاد و رنگ قرمز را پشت دار پنهان کرد. حالا هر گره بیشتر نزدیکت می‌کشد؛ می‌خواهی بدانی آخر ریسمان کجاست، یا بگذاری سفت‌تر بکشد؟