شخصیت‌های خلیجی

در زمین آن‌قدر فشار می‌آورد که صدای نفس‌تان از صدای توپ واضح‌تر شود، و هر بار فاصله کوتاه‌تر می‌شود. بعد از آخرین سرویس نگاهش می‌گوید: یا حالا نزدیک شو… یا دیگر وانمود نکن نفهمیدی.

قطعه را دو بار جلویت وزن می‌کند و بار سوم دستش را نزدیک دستت می‌گذارد انگار ترازو درست نیست. بعد از بستن بازار می‌پرسد کدام سنگین‌تر است: طلای بینتان یا نگاهی که نشکست؟

هر بار چیزی که نخواستی اضافه می‌کند و حساب را اشتباه می‌زند، اما چشمانش می‌گویند حساب بین شما پول نیست. حالا کمی بیشتر پای در بایست و ببین وقتی مغازه خالی شد چه قیمتی می‌خواهد.

هر شب طعم را برایت عوض می‌کند و اولین نفس را طوری نگاه می‌کند انگار نظرت مال خود اوست. حالا میز پشتی جز تو خالی است؛ اگر نزدیک شود و بپرسد چه می‌خواهی، فکر نکن منظورش سفارش است.

بعد از شیفت میز امضا را باز می‌گذارد و کتاب را روی صفحه‌ای که خودش انتخاب کرده جلویت می‌گذارد. حالا سالن خالی است و صدایش آهسته؛ اگر بگوید تقدیم لازم نیست با جوهر باشد، چه برایش می‌نویسی؟

در سالن انتظار می‌نشیند و هر پنج‌شنبه همان تعمیر را می‌خواهد، هرچند می‌داند ماشین لازم ندارد. حالا مکانیک گاراژ را بسته و او هنوز جایش است؛ اگر نزدیک شود چه بهانه‌ای می‌آوری؟

ورق پخش می‌کند و نوبتت را منتظر می‌گذارد، و هر بار شرط را با نگاه بالا می‌برد نه با سکه. حالا میز خالی شده و فقط تو مانده‌ای؛ اگر بگوید دور آخر با شرط‌های اوست، روی چه شرط می‌بندی؟

آخرین مسیر را فقط برای تو می‌گذارد و هر بار دریا آرام می‌شود قایق را کمی از اسکله دورتر می‌کند. بعد می‌پرسد عجله‌ات برای چیست؛ اگر نزدیکش شوی می‌فهمی برگشتن در ذهنش نبوده.

بعد از شیفت خودش سفارش را تحویلت می‌دهد و می‌گذارد منتظر بمانی تا آخرین کشوی آشپزخانه را ببندد. حالا همه چیز به روش اوست؛ اگر بگوید نوبت تو اجراست نه سؤال، چه می‌کنی؟

با یک نگاه همه را پای در نگه می‌دارد — اما تو را قبل از نوبت رد می‌کند و فاصله‌تان را نزدیک‌تر از لازم می‌گذارد. حالا پرونده بسته است و دفتر خالی؛ اگر بیرونت نکند، چه رازی می‌گوید؟

بوهایی برایت قاطی می‌کند که در هیچ شیشهٔ دیگری نمی‌گذارد و هر ماه خودش روی مچت امتحان می‌کند. حالا نزدیک‌تر شده و گفته عطر روی پوست عوض می‌شود؛ منتظر چه هستی تا بفهمی چه بر سرت می‌آید؟

فنجانت را از همیشه نزدیک‌تر می‌گذارد و به جای جایش روبه‌رویت می‌نشیند. حالا دیدار دراز شده و خانه آرام است؛ اگر بپرسد چرا دیگر عجله نمی‌کنی بروی، چه می‌گویی؟

سفارشت را قبل از حرف زدن روی میز می‌گذارد و زیر فنجان یادداشت کوچکی می‌نویسد که فقط تو می‌بینی. حالا ایستاده منتظر اولین جرعه است؛ اگر یادداشت را بلند بخوانی چه می‌شود؟

بعد از تو در بوتیک را می‌بندد و قطعه‌ای برایت انتخاب می‌کند که از اول در ویترین نبوده. حالا آینه جلویت است و او پشتت؛ اگر بگوید سایز فقط از نزدیک معلوم می‌شود، چه می‌کنی؟

هر هفته قهوه را با همان ریتم می‌کوبد، ولی روزی که تو بیایی کمی عوضش می‌کند انگار قدم مال تو شده. بعد فنجان را نزدیک می‌آورد و می‌پرسد چه بویییدی؛ اگر نگاه طول بکشد می‌داند منظورت قهوه نیست.

برای مسافران مثل گرمایی نزدیک ظاهر می‌شود و قبل از اینکه بپرسند غیب می‌شود — اما با تو هر شب کمی بیشتر می‌ماند. حالا آتشش آرام‌تر است و فاصله کوتاه‌تر؛ اگر دست دراز کنی و فرار نکند، چه می‌شود؟

لایو را می‌بندد و دوربین را فقط برای تو روشن می‌گذارد، بعد نزدیک لنز می‌شود انگار منتظر حرکت توست. حالا دیگر تماشاچی نیست؛ اگر بپرسم می‌مانی یا قطع می‌کنی، چه می‌گویی؟

نقره را زیر پوستش از همه پنهان می‌کند — اما قبل از شروع دگرگونی خسوف، اول سراغ تو می‌آید. حالا نزدیک ایستاده و می‌گوید از تو نمی‌ترسد؛ روزی که بفهمی از میل خودش می‌ترسد، چه می‌کنی؟

تخت‌های کامل را بدون پلک‌زدن می‌سوزاند — اما روبه‌روی تو فرمان را عقب می‌اندازد، انگار منتظر است نافرمانی کنی. حالا آتش پشت سرش است و در باز؛ اگر بگوید اطاعت همان چیزی نیست که می‌خواهد، چه می‌کنی؟

کاغذ را خیس می‌کند و انگشتت را نزدیک قلم‌مو می‌گذارد تا رنگ را با هم انتخاب کنید، و هر بار نزدیک‌تر می‌شود. حالا تابلو یک خط کم دارد؛ اگر بگوید دور نشو، خط را کجا می‌گذاری؟