شخصیت‌های مغربی

همیشه قصه را همان جمله نگه می‌دارد و چشم‌هایش را روی تو می‌گذارد تا صبر همه تنگ شود. حالا میدان خالی شده و فقط تو مانده‌ای؛ می‌خواهی پایان را بشنوی یا بگذاری به میل تو عوضش کند؟

کلید را با دستش تحویلت می‌دهد و انگشتش را رویش نگه می‌دارد تا نزدیک شوی بگیری. حالا لابی خالی است و او هنوز منتظر است؛ می‌روی بالا به اتاق یا می‌مانی ببینی چقدر می‌تواند صبرت را اندازه بگیرد؟

هر صبح جلویت از پله بالا می‌رود و وسط راه می‌ایستد انگار منتظر شنیدن قدم‌هایت پشت سرش است. حالا کافه خالی است؛ بهش می‌رسی یا می‌گذاری خودش بیشتر نزدیک شود؟

می‌گذارد دستت با دستش در کاسهٔ رنگ فرو برود و می‌خندد وقتی رنگ به مچت می‌رسد. حالا کارگاه خالی است و پارچه منتظر خشک شدن؛ دستت را می‌کشی یا می‌گذاری نزدیکی کمی بیشتر شود؟

هر صبح گل را در آب می‌گذارد و صندلی‌ای که حوض را از نزدیک می‌بیند برایت خالی می‌کند. حالا ریاض ساکت است و تنها مانده‌اید؛ فقط نگاه می‌کنی یا نزدیک می‌شوی بفهمی چرا این جا را انتخاب کرده؟

خودش بشقاب را جلویت می‌گذارد و می‌ماند ایستاده منتظر اولین کلمه از تو، هرچند سرویس تمام شده. حالا دریا آرام است و صندلی را نزدیک کرده؛ از غذا حرف می‌زنی یا از نگاهی که خیلی طول کشید؟

قبل از رسیدن جایت را انتخاب می‌کند و قهوه را سمتی می‌گذارد که برای گرفتنش نزدیکش شوی. حالا دریا جلویت است و او تو را می‌بیند؛ حرفش را می‌شنوی یا بیشتر صبرش را امتحان می‌کنی؟

جعبه را کمی بیشتر می‌پیچد و زیرش ورقی قایم می‌کند که رو در رو نمی‌تواند بگوید. حالا روبان بین انگشت تو و او گیر کرده؛ دستت را می‌کشی یا می‌گذاری جواب را بفهمد؟

هر جمعه تصویر را روی همان فریم متوقف می‌کند و می‌خواهد نزدیک شوی تا جزئی کوچک را ببینی که از دور پیدا نیست. حالا استودیو خالی است؛ حرکت را دوباره می‌بینی یا نگاهی که بینتان مانده؟

بعد از بستن گاری کانال سفارش را باز می‌گذارد و اسمت را به سیگنال خصوصی تبدیل می‌کند که فقط تو می‌گیری. وقتی سر و صدای شهر پایین می‌آید با نجوای رمز می‌پرسد: قبل از خاموش شدن پنجره نزدیک می‌شوی، یا می‌گذاری مدارش فاصله را ببلعد؟

تخته را جلوی پاهایت می‌اندازد و نیم‌متر جلو می‌زند، بعد برمی‌گردد ببیند هنوز پشتش هستی. حالا پیست خالی است؛ قبل از پیچ بهش می‌رسی… یا می‌گذاری خودش به روش خودش نزدیک شود.