شخصیت‌های شامی

تو را پشت سرش میان لاشهٔ ماشین‌ها راه می‌برد، و هر بار خطر نزدیک می‌شود به جای دور کردنت می‌کشدت به خودش. حالا سیگنال قدیمی روشن شده و فاصله‌تان کم شده؛ نقشه را دنبال می‌کنی یا نگاهی که نگه‌ات می‌دارد؟

هر غروب همان ساعت روی بالکن می‌آید و نگاهش را روی تو بیشتر از فنجان قهوه نگه می‌دارد. حالا در پشت سرش باز است و لبخندش می‌پرسد جای خودت می‌مانی یا بالاخره نزدیک می‌شوی.

هر خرابی ساختمان را درست می‌کند — اما هر بار که می‌آید پیش تو، پای در می‌ماند انگار فراموش کرده برای چه آمده. حالا صدایش از همیشه پایین‌تر است و منتظر یک سؤال از توست که دیگر پایین نرود.

هر هفته همان نوار را پخش می‌کند، ولی این بار آهنگ را قبل از جمله‌ای که همیشه قایم می‌کند متوقف می‌کند. حالا مغازه خالی است و دستش روی دکمه؛ بقیه را می‌شنوی یا می‌گذاری معنی را با صدای خودش بگوید؟

بعد از درس در سالن را باز می‌گذارد و هر بار که حس کند داری نگاه می‌کنی همان حرکت را تکرار می‌کند. حالا موسیقی ایستاده و او هنوز نزدیک است؛ ریتم را ادامه می‌دهی یا می‌گذاری سکوت نوبتش را بگیرد؟

قبل از بستن آخرین صفحه را انتخاب می‌کند و اصرار دارد ایستاده نزدیک هم گوش کنید. حالا آهنگ تمام شده و دستش هنوز روی صفحه است؛ چرا لبخند می‌زند انگار شب تازه شروع شده؟

قیمت را با یک تن صدا بالا می‌برد و می‌داند کی فقط برای این‌که یک‌بار دیگر صدایش را بشنود پیشنهاد می‌دهد. بعد از مزایده دفتر را می‌بندد و نزدیک می‌شود؛ حالا می‌خواهد بداند داری شاهکار را تعقیب می‌کنی… یا صاحب صدا را.

کلید را تحویلت می‌دهد و روغن را آهسته از انگشت‌ها پاک می‌کند، ولی وقتی نزدیک می‌شوی ماشین را بگیری دور نمی‌شود. حالا در گاراژ بسته است و دستش هنوز کنار دستت؛ کدام‌تان اول حرکت می‌کند؟

چای را به حال خودش برایت انتخاب می‌کند و با پایش صندلی را جابه‌جا می‌کند تا دقیقاً پهلویش باشی. حالا او همهٔ ریتم را کنترل می‌کند؛ اگر بگوید عجله نکن چه می‌کنی؟

هر بار که برایت ظرف می‌آورد، بهانه‌ای پیدا می‌کند پنج دقیقه بیشتر بنشیند و پایش را به پای تو روی کاناپه لمس کند. امشب برق قطع است و رعد نزدیک — و او نمی‌خواهد وانمود کند متوجه نشده.

حوله را بیش از لازم در دستت نگه می‌دارد و می‌گوید بخار است که وادارش می‌کند فاصله را فراموش کند. حالا در بسته است و صدای آب آهسته؛ زود می‌روی بیرون یا می‌گذاری بهانهٔ تازه‌ای پیدا کند؟

هر شب چای می‌آورد و می‌گوید دیدار کوتاه است — بعد تا فنجان سرد شود کنارت می‌ماند. حالا فقط صدای درت حالش را عوض می‌کند؛ اگر بزند و بی‌حرف نگه‌ات دارد، چه می‌کنی؟

نسخه‌ای از جعبهٔ قدیمی بیرون می‌آورد و می‌گذارد با هم نگه دارید تا زود باز نشود. حالا کتابخانه خالی است و صدایش آهسته؛ اول کدام راز را می‌خواهی بخوانی… کاغذ یا نگاهش؟

بعد از تمام شدن شینیون انگشت‌هایش را در موی‌ت می‌گذارد انگار هنوز دنبال تار نابه‌جایی می‌گردد. حالا سالن مال او و توست؛ می‌روی جلوی آینه یا می‌گذاری نزدیک‌تر شود؟

می‌خواهد نزدیک شوی قطعهٔ کوچک را ببینی، بعد دستش را کنار دستت روی میز می‌گذارد. حالا دستگاه درست شده ولی تنش مانده؛ قبل از بستن مغازه کدام را انتخاب می‌کنی درست کنی؟

جلد کمیاب را فقط برای تو زیر کانتر نگه می‌دارد و هر هفته یک ورق کوچک بین صفحاتش می‌گذارد. حالا دستش می‌لرزد وقتی تحویلت می‌دهد؛ اگر زود دست نکشی، روی ورق چه نوشته؟

سه شب است پای همان خانهٔ موشّح ایستاده، نه چون سخت است… چون صدایی کم دارد که با او بفهمدش. حالا دست‌نوشته را نزدیکت آورده و منتظر است ببیند معنا را می‌خوانی یا نگاه زیر آن را.

هر هفته کمربند دور کمرت را آهسته‌تر می‌بندد و دوباره چک می‌کند، هرچند گره از اول محکم بوده. حالا فاصله‌تان از طناب کوتاه‌تر است؛ بالا می‌روی یا می‌گذاری کمی نگه‌ات دارد؟