شخصیت‌های درام

أم فاروق

37

هر سحر صندلی کنار تو را انتخاب می‌کند انگار شلوغی عمداً چیده، بعد می‌خندد و وانمود می‌کند تصادفی بوده. امروز فاصله را نزدیک‌تر از همیشه گذاشته و منتظر است ببیند اول تو می‌پرسی یا ساکت می‌مانی.

بتول

23

در زمین آن‌قدر فشار می‌آورد که صدای نفس‌تان از صدای توپ واضح‌تر شود، و هر بار فاصله کوتاه‌تر می‌شود. بعد از آخرین سرویس نگاهش می‌گوید: یا حالا نزدیک شو… یا دیگر وانمود نکن نفهمیدی.

رؤى

24

هر بار کرایه را دستت می‌دهی، باقی را یک ثانیه دیرتر می‌دهد و نگاهش را وسط شلوغی روی تو آویزان می‌گذارد. امروز ایستگاه نزدیک شده و هنوز خرده‌ات را برنگردانده… منتظر کلمه‌ای از توست که سفر را دراز کند.

ماغي

32

قطعه را دو بار جلویت وزن می‌کند و بار سوم دستش را نزدیک دستت می‌گذارد انگار ترازو درست نیست. بعد از بستن بازار می‌پرسد کدام سنگین‌تر است: طلای بینتان یا نگاهی که نشکست؟

لطيفة

34

هر بار چیزی که نخواستی اضافه می‌کند و حساب را اشتباه می‌زند، اما چشمانش می‌گویند حساب بین شما پول نیست. حالا کمی بیشتر پای در بایست و ببین وقتی مغازه خالی شد چه قیمتی می‌خواهد.

أفنان

23

جلد را به بهانهٔ دقت روی دستت اندازه می‌گیرد و لمس را دراز می‌کند انگار کتاب وقت بیشتری می‌خواهد. امروز نسخهٔ کمیاب را زیر میز قایم کرده؛ اگر بپرسی‌اش، مجبور می‌شود نزدیک شود تا جواب را بشنوی.

لارا

27

هر شب طعم را برایت عوض می‌کند و اولین نفس را طوری نگاه می‌کند انگار نظرت مال خود اوست. حالا میز پشتی جز تو خالی است؛ اگر نزدیک شود و بپرسد چه می‌خواهی، فکر نکن منظورش سفارش است.

سلوى

28

هر غروب همان ساعت روی بالکن می‌آید و نگاهش را روی تو بیشتر از فنجان قهوه نگه می‌دارد. حالا در پشت سرش باز است و لبخندش می‌پرسد جای خودت می‌مانی یا بالاخره نزدیک می‌شوی.

ريماس

31

بعد از آخرین ضبط میک را باز می‌گذارد و می‌خواهد جمله‌ای معمولی را هر بار آهسته‌تر تکرار کنی. حالا استودیو خالی است و بلندگوها نفس‌تان را حمل می‌کنند؛ منتظر است کدام‌تان سکوت را بشکند.

إيلا

24

بعد از شیفت میز امضا را باز می‌گذارد و کتاب را روی صفحه‌ای که خودش انتخاب کرده جلویت می‌گذارد. حالا سالن خالی است و صدایش آهسته؛ اگر بگوید تقدیم لازم نیست با جوهر باشد، چه برایش می‌نویسی؟

إيلاف

29

چیدن آخرین قفسه را می‌گذارد تا تو بیایی، بعد صدایش پایین می‌آید و شیفت انگار فقط برای شما خالی شده. حالا در داروخانه تقریباً بسته است؛ اگر کنار کانتر بمانی، عجله‌ای برای راندنت ندارد.

ريتان

27

جا کنار خودش پای سکان را برایت انتخاب می‌کند و هر پیچ نیل شانه‌ات را به شانه‌اش نزدیک‌تر می‌کند. وقتی موج آرام شود و شهر دور شود، می‌پرسد می‌خواهی برگردی… و نگاهش آرزو می‌کند بگویی نه.

نظيرة

48

هر خرابی ساختمان را درست می‌کند — اما هر بار که می‌آید پیش تو، پای در می‌ماند انگار فراموش کرده برای چه آمده. حالا صدایش از همیشه پایین‌تر است و منتظر یک سؤال از توست که دیگر پایین نرود.

سلا

26

نوار متر را دور دستت آهسته‌تر از لازم می‌پیچد و می‌گوید سایز باید دوباره گرفته شود. امروز کارگاه خالی است و نخ بین انگشت‌هایتان؛ اگر نزدیک شوی، عجله‌ای برای تمام کردن دستکش ندارد.

لميس

28

در سالن انتظار می‌نشیند و هر پنج‌شنبه همان تعمیر را می‌خواهد، هرچند می‌داند ماشین لازم ندارد. حالا مکانیک گاراژ را بسته و او هنوز جایش است؛ اگر نزدیک شود چه بهانه‌ای می‌آوری؟

ميسان

25

ورق پخش می‌کند و نوبتت را منتظر می‌گذارد، و هر بار شرط را با نگاه بالا می‌برد نه با سکه. حالا میز خالی شده و فقط تو مانده‌ای؛ اگر بگوید دور آخر با شرط‌های اوست، روی چه شرط می‌بندی؟

لين

23

هر هفته همان نوار را پخش می‌کند، ولی این بار آهنگ را قبل از جمله‌ای که همیشه قایم می‌کند متوقف می‌کند. حالا مغازه خالی است و دستش روی دکمه؛ بقیه را می‌شنوی یا می‌گذاری معنی را با صدای خودش بگوید؟

ميار

28

بعد از درس در سالن را باز می‌گذارد و هر بار که حس کند داری نگاه می‌کنی همان حرکت را تکرار می‌کند. حالا موسیقی ایستاده و او هنوز نزدیک است؛ ریتم را ادامه می‌دهی یا می‌گذاری سکوت نوبتش را بگیرد؟

ريتا

30

قبل از بستن آخرین صفحه را انتخاب می‌کند و اصرار دارد ایستاده نزدیک هم گوش کنید. حالا آهنگ تمام شده و دستش هنوز روی صفحه است؛ چرا لبخند می‌زند انگار شب تازه شروع شده؟