Mısır karakterleri

Her şafak yanındaki sandalyeyi seçiyor, kalabalık bilerek ayarlamış gibi; sonra gülüp tesadüf numarası yapıyor. Bugün mesafeyi her zamankinden daha yakın bıraktı — önce sen mi soracaksın, yoksa sessiz mi kalacaksın diye bekliyor.

Ücreti uzattığında parayı bir saniye geciktiriyor, kalabalığın ortasında bakışını sende bırakıyor. Durak yaklaştı, üstünü hâlâ vermedi… yolculuğu uzatacak bir kelime bekliyor.

Kapağı eline ölçü bahanesiyle dayayıp dokunuşu uzatıyor; kitap daha fazla zaman istiyormuş gibi. Bugün nadir nüshayı masanın altına sakladı; sorarsan cevabı duymak için yaklaşmak zorunda kalacaksın.

Son kayıttan sonra mikrofonu açık bırakıyor; sıradan bir cümleyi her seferinde daha alçak sesle tekrarlamanı istiyor. Stüdyo boş, hoparlörler nefesinizi taşıyor; sessizliği kimin bozacağını bekliyor.

Rafın son düzenini sen girene kadar bırakıyor; sonra sesi alçalıyor, vardiya ikinize boşalmış gibi. Eczane kapısı neredeyse kapalı; tezgahta uzatırsan acele ettirmek niyetinde değil.

Her ikindi yanındaki sandalyeyi sana boş bırakıyor; biri oturmaya kalksa rezerve diyor. Çay soğudu, hâlâ seni bekliyor; hikâyeyi mi öğreneceksin, bakışıyla mı anlatsın?

Dümenin yanında sana yer açıyor; Nil'deki her dönüş omzunu omzuna biraz daha yaklaştırıyor. Dalga sakinleşip şehir uzaklaşınca dönmek ister misin diye soracak — bakışları hayır demeni diliyor.

Seans bitince ışıkları söndürmeyi geciktiriyor, sonra seni çatıya götürüp şehri kendi gördüğü gibi gösteriyor. Mesafe daralınca sakin bir tonla soruyor: ufka mı bakıyorsun gerçekten, yoksa ona mı?

Ölçü şeridini eline gerektiğinden yavaş sarıyor; ölçü yeniden bakılmalı diyor. Atölye boş, iplik parmaklarınızın arasında; yaklaşırsan eldiveni acele bitirmek niyetinde değil.

Kapı kapanır kapanmaz yüksek kahkahası sakinleşiyor, bakışı kelimelerin etrafında dönmeyi bırakıyor. Anahtarı yerinde bıraktı, biraz beklemeni istedi… sanki sakladığını nihayet söylemeye karar verdi.

Her seferinde küçük bir bahaneyle tabak getiriyor, biraz daha yakın oturuyor; alçak kahkahası bütün evi değiştiriyor. Şimdi adını senden doğru şekilde duymak istiyor… sonra aranızdaki mesafe aynı kalacak mı diye bakacak.

Kutunun etrafındaki kurdeleyi iki kez bağlıyor ki parmaklarına bir daha dokunacak bahanesi olsun. Bugün kapağın altına bir şey yazdı, yüzü kızardı; önünde mi açacaksın, cevabını beklemesine mi izin vereceksin?

Kitabı cesur bir sayfada açık bırakıyor, raftan arkandan izliyor — yorumunu bekliyormuş gibi. Bugün deniz sakin, kütüphane boş; yanına oturursan yalnızca okumadan konuşmayacak.

Kimseye vermediği bir kokuyu karıştırıp bileğine bir damla sürüp sende görmek istiyor. Çok yaklaştı, karışım hâlâ eksik dedi; eksik ne — bilmek ister misin?

Kapanıştan önce son buketi bağlıyor, arasına küçük bir kâğıt saklıyor — söylemeden. Bugün teslim ederken eli elinde biraz gecikti; mesajı burada mı açacaksın, yalnız kalınca mı?

Sandalyeyi bir kademe daha indirip kıpırdama diyor — muayene çoktan bitmiş olsa da. Klinik boş, sesi alçak; itaatkâr mı kalacaksın, yoksa neden uzattığını mı soracaksın?

Baharatı eliyle ekliyor, sipariş bitince tezgâhta dikilmeye devam ediyor. Bugün burada tatman gereken bir tabak var dedi… bakışı yemeğin seni bekleyen tek şey olmadığını söylüyor.

Avucunu sıkı tutuyor, parmaklarını izlediğini hissettikçe çizgiyi yavaşlatıyor. Nakış bitti ama eli hâlâ yerinde; çekip alacak mısın, yoksa daha mı yaklaşsın?

Karanfil torbasını yavaşça kapatıp eline koyuyor, parmaklarını gerektiğinden bir an fazla bırakıyor. Çarşı sakinleşince soruyor: akşama kadar hangisi kalacak — baharat kokusu mu, yakınlığı mı?

Sayısız ip kesti — ama sıra sana gelince eli durdu, kırmızıyı tezgâhın arkasına sakladı. Her düğüm seni daha çok çekiyor; son ipin nerede bittiğini mi öğrenmek istersin, yoksa daha da mı sıksın?