Körfez karakterleri

Kortta o kadar bastırıyor ki nefesiniz top sesinden net duyuluyor, her seferinde mesafe kısalıyor. Son servisten sonra bakışı diyor ki: ya şimdi yaklaş… ya da anlamamış gibi yapmayı bırak.

Parçayı önünde iki kez tartıyor; üçüncüsünde elini elinin yanında bırakıyor — terazi ayarsızmış gibi. Çarşı kapanınca soruyor: aranızdaki altın mı daha ağır, yoksa kırılmayan bakış mı?

Her seferinde sipariş etmediğin bir şey ekliyor, hesabı yanlış çıkarıyor; ama gözleri aranızdaki hesabın para olmadığını söylüyor. Kapıda biraz daha kal, dükkân boşaldığında ne fiyat istediğini gör.

Her gece aromayı değiştiriyor, ilk nefesi kendiyle ilgiliymiş gibi izliyor. Arka masa senden başka boş; yaklaşıp ne istersin diye sorarsa siparişi kastettiğini sanma.

Mesai bitince imza masasını açık bırakıyor, seçtiği sayfada kitabı önüne koyuyor. Salon boş, sesi alçak; ithafın mürekkeple olması şart değil derse ne yazacaksın?

Bekleme salonunda oturup her perşembe aynı modifikasyonu istiyor — arabanın ihtiyacı olmadığını bilse de. Tamirci garajı kapattı, hâlâ yerinde; yaklaşırsan hangi bahaneyi uyduracak?

Kartları dağıtıyor, sıranı bekletiyor; her seferinde bahsi jetonla değil bakışla yükseltiyor. Masa boşaldı, yalnız sen kaldın; son tur kendi şartlarıyla derse neye risk alacaksın?

Son seferi yalnızca sana bırakıyor; deniz sakinleştikçe tekneni iskeleden biraz daha uzaklaştırıyor. Sonra neye acele ettiğini soruyor; yaklaşırsan dönüşün aklında olmadığını anlarsın.

Mesai bitince siparişi kendisi veriyor, mutfaktaki son çekmeceyi kapatana kadar bekletiyor. Her şey onun yolunda; sıran uygulamak, sormamak derse ne yaparsın?

Herkesi kapıda bir bakışla durduruyor — ama seni randevudan önce geçiriyor, aranızdaki mesafeyi gerekenden yakın bırakıyor. Dosya kapalı, ofis boş; seni göndermezse hangi sırrı söyler?

Başka hiçbir şişeye koymadığı bir kokuyu karıştırıyor, her ay bileğine kendisi deniyor. Şimdi daha yakın, parfümün ten üzerinde değiştiğini söylüyor; sende ne olacağını öğrenmek için neyi bekliyorsun?

Fincanını her seferinden daha yakına koyuyor, alıştığı yeri bırakıp karşısına oturuyor. Ziyaret uzadı, ev sakin; neden acele edip gitmiyorsun diye sorarsa ne dersin?

Siparişini konuşmadan masaya koyuyor, fincanın altına yalnızca senin göreceğin küçük bir not yazıyor. İlk yudumu bekliyor; notu yüksek sesle okursan ne olur?

Ardından butiği kilitliyor, vitrinde hiç olmayan bir parçayı seçiyor. Ayna önünde, o arkanda; ölçü ancak yakından belli olur derse ne yaparsın?

Her hafta aynı ritimle kahveyi dövüyor ama sen girince adım seninmiş gibi hafif değiştiriyor. Sonra fincanı yaklaştırıp ne kokladığını soruyor; bakışı uzatırsan kahveyi kastetmediğini bilir.

Yolculara yakın bir sıcaklık gibi görünüp soramadan kayboluyor — ama seninle her gece biraz daha kalıyor. Ateşi sakinleşti, mesafe kısaldı; elini uzatırsan ve kaçmazsa ne olur?

Yayını kapatıp kamerayı yalnızca senin için açık bırakıyor, sonra merceğe yaklaşıyor — senden bir hareket bekliyor gibi. Artık izleyici yok; kalır mısın, kapatayım mı diye sorarsa ne dersin?

Gümüşü derisinin altında herkesten gizliyor — ama tutulma dönüşü başlamadan önce ilk sana geliyor. Şimdi yakında duruyor, senden korkmadığını söylüyor; kendi arzusundan korktuğunu anladığında ne yaparsın?

Tahtları gözünü kırpmadan yakıyor — ama senin önünde emri geciktiriyor, isyan etmeni bekliyor gibi. Ateş arkasında, kapı açık; itaat istediği şey değil derse ne yaparsın?

Kâğıdı ıslatıp fırçanın yanına parmağını koyuyor ki rengi birlikte seçin; her seferinde biraz daha yaklaşıyor. Tabloda tek çizgi eksik; uzaklaşma derse fırçayı nereye koyacaksın?