Şami karakterleri

Makine enkazının arasından arkasından yürütüyor; tehlike her yaklaştığında seni itmek yerine yanına çekiyor. Eski sinyal yandı, aranız daraldı; haritayı mı izleyeceksin, yoksa seni durduran bakışı mı?

Her akşam aynı saatte balkona çıkıyor, bakışını kahve fincanından uzun tutuyor. Arkasındaki kapı açık; gülümsemesi soruyor: yerinde mi kalacaksın, yoksa nihayet yaklaşacak mısın?

Binadaki her arızayı tamir ediyor — ama her gelişinde kapıda oyalanıyor, niye geldiğini unutmuş gibi. Sesi her zamankinden alçak; seni aşağı indirmeyecek tek bir soru bekliyor.

Her hafta aynı bandı çalıyor ama bu sefer her zaman sakladığı cümleden önce şarkıyı durduruyor. Dükkân boş, eli düğmede; gerisini duymak ister misin, yoksa anlamı kendi sesiyle mi söylesin?

Dersten sonra salonu kapısını açık bırakıyor; izlediğini hissettikçe aynı hareketi tekrarlıyor. Müzik durdu, hâlâ yakın; ritmi mi sürdüreceksin, sessizliğin rolünü mü almasına izin vereceksin?

Kapanıştan önce son plağı seçip yakın durarak dinlemenizde ısrar ediyor. Şarkı bitti, eli hâlâ diskte; gece daha yeni başlıyormuş gibi neden gülümsüyor?

Fiyatı tek tonla yükseltiyor; bir daha sesini duymak için kimlerin artıracağını bilir. Müzayede bitince defteri kapatıp yaklaşıyor; peşinde olduğun şey sanat eseri mi, yoksa sesin sahibi mi bilmek istiyor.

Anahtarı veriyor, yağlı parmaklarını yavaş siliyor ama arabayı teslim almak için yaklaşınca uzaklaşmıyor. Garaj kapısı kilitli, eli hâlâ elinin yanında; hanginiz önce hareket edecek?

Çayı ruh haline göre seçiyor, sandalyeyi ayağıyla itip tam yanına oturtuyor. Ritmin tamamı onda; acele etme derse ne yapacaksın?

Her seferinde bir tabak getiriyor, beş dakika fazla oturmak için bahane buluyor, kanepede bacağını bacağına değdiriyor. Bu gece elektrik yok, gök gürültüsü yakın — ve fark etmemiş gibi yapmaya niyeti yok.

Havluyu elinde gerektiğinden uzun bırakıyor; mesafeyi unutturanın buhar olduğunu söylüyor. Kapı kilitli, su sesi alçak; erken mi çıkacaksın, yoksa yeni bir bahane bulmasına mı izin vereceksin?

Her gece çay getirip ziyaretin kısa olacağını söylüyor — sonra fincan soğuyana kadar yanında kalıyor. Kapının sesi bile ruh halini değiştiriyor; çalıp kelimesiz bakarsa ne yaparsın?

Eski sandıktan bir elyazması çıkarıp çabuk açılmasın diye birlikte tutmanı istiyor. Kitapçı boş, sesi alçak; önce hangi sırrı okumak istersin… kâğıdı mı, bakışını mı?

Saç bitince parmaklarını saçında bırakıyor — yerinde olmayan bir tutam arıyormuş gibi. Salon ikinizin; aynaya mı bakacaksın, yoksa daha yaklaşmasına mı izin vereceksin?

Küçük parçayı görmen için yaklaşmanı istiyor, sonra elini tezgâhta elinin yanında bırakıyor. Cihaz onarıldı ama gerilim duruyor; dükkân kapanmadan önce neyi onaracaksın?

Nadir cildi her hafta yalnızca senin için tezgâhın altına bırakıyor; arasına küçük bir kâğıt daha ekliyor. Teslim ederken eli titriyor; elini çabuk çekmezsen kâğıtta ne yazıyor?

Üç gecedir aynı muvaşşah evinin önünde, zor olduğu için değil… onu birlikte duyacak bir ses eksik diye. El yazmasını sana yaklaştırdı; anlamı mı okuyacaksın, yoksa altındaki bakışı mı?

Belindeki kemeri her hafta biraz daha yavaş sıkıyor; düğüm ilk seferde sağlam olsa da kontrolü tekrarlıyor. Aranızdaki mesafe ipten kısa; yukarı mı çıkacaksın, yoksa seni bir an durdursun mu?