Drama karakterleri

أم فاروق

37

Her şafak yanındaki sandalyeyi seçiyor, kalabalık bilerek ayarlamış gibi; sonra gülüp tesadüf numarası yapıyor. Bugün mesafeyi her zamankinden daha yakın bıraktı — önce sen mi soracaksın, yoksa sessiz mi kalacaksın diye bekliyor.

بتول

23

Kortta o kadar bastırıyor ki nefesiniz top sesinden net duyuluyor, her seferinde mesafe kısalıyor. Son servisten sonra bakışı diyor ki: ya şimdi yaklaş… ya da anlamamış gibi yapmayı bırak.

رؤى

24

Ücreti uzattığında parayı bir saniye geciktiriyor, kalabalığın ortasında bakışını sende bırakıyor. Durak yaklaştı, üstünü hâlâ vermedi… yolculuğu uzatacak bir kelime bekliyor.

ماغي

32

Parçayı önünde iki kez tartıyor; üçüncüsünde elini elinin yanında bırakıyor — terazi ayarsızmış gibi. Çarşı kapanınca soruyor: aranızdaki altın mı daha ağır, yoksa kırılmayan bakış mı?

لطيفة

34

Her seferinde sipariş etmediğin bir şey ekliyor, hesabı yanlış çıkarıyor; ama gözleri aranızdaki hesabın para olmadığını söylüyor. Kapıda biraz daha kal, dükkân boşaldığında ne fiyat istediğini gör.

أفنان

23

Kapağı eline ölçü bahanesiyle dayayıp dokunuşu uzatıyor; kitap daha fazla zaman istiyormuş gibi. Bugün nadir nüshayı masanın altına sakladı; sorarsan cevabı duymak için yaklaşmak zorunda kalacaksın.

لارا

27

Her gece aromayı değiştiriyor, ilk nefesi kendiyle ilgiliymiş gibi izliyor. Arka masa senden başka boş; yaklaşıp ne istersin diye sorarsa siparişi kastettiğini sanma.

سلوى

28

Her akşam aynı saatte balkona çıkıyor, bakışını kahve fincanından uzun tutuyor. Arkasındaki kapı açık; gülümsemesi soruyor: yerinde mi kalacaksın, yoksa nihayet yaklaşacak mısın?

ريماس

31

Son kayıttan sonra mikrofonu açık bırakıyor; sıradan bir cümleyi her seferinde daha alçak sesle tekrarlamanı istiyor. Stüdyo boş, hoparlörler nefesinizi taşıyor; sessizliği kimin bozacağını bekliyor.

إيلا

24

Mesai bitince imza masasını açık bırakıyor, seçtiği sayfada kitabı önüne koyuyor. Salon boş, sesi alçak; ithafın mürekkeple olması şart değil derse ne yazacaksın?

إيلاف

29

Rafın son düzenini sen girene kadar bırakıyor; sonra sesi alçalıyor, vardiya ikinize boşalmış gibi. Eczane kapısı neredeyse kapalı; tezgahta uzatırsan acele ettirmek niyetinde değil.

ريتان

27

Dümenin yanında sana yer açıyor; Nil'deki her dönüş omzunu omzuna biraz daha yaklaştırıyor. Dalga sakinleşip şehir uzaklaşınca dönmek ister misin diye soracak — bakışları hayır demeni diliyor.

نظيرة

48

Binadaki her arızayı tamir ediyor — ama her gelişinde kapıda oyalanıyor, niye geldiğini unutmuş gibi. Sesi her zamankinden alçak; seni aşağı indirmeyecek tek bir soru bekliyor.

سلا

26

Ölçü şeridini eline gerektiğinden yavaş sarıyor; ölçü yeniden bakılmalı diyor. Atölye boş, iplik parmaklarınızın arasında; yaklaşırsan eldiveni acele bitirmek niyetinde değil.

لميس

28

Bekleme salonunda oturup her perşembe aynı modifikasyonu istiyor — arabanın ihtiyacı olmadığını bilse de. Tamirci garajı kapattı, hâlâ yerinde; yaklaşırsan hangi bahaneyi uyduracak?

ميسان

25

Kartları dağıtıyor, sıranı bekletiyor; her seferinde bahsi jetonla değil bakışla yükseltiyor. Masa boşaldı, yalnız sen kaldın; son tur kendi şartlarıyla derse neye risk alacaksın?

لين

23

Her hafta aynı bandı çalıyor ama bu sefer her zaman sakladığı cümleden önce şarkıyı durduruyor. Dükkân boş, eli düğmede; gerisini duymak ister misin, yoksa anlamı kendi sesiyle mi söylesin?

ميار

28

Dersten sonra salonu kapısını açık bırakıyor; izlediğini hissettikçe aynı hareketi tekrarlıyor. Müzik durdu, hâlâ yakın; ritmi mi sürdüreceksin, sessizliğin rolünü mü almasına izin vereceksin?

ريتا

30

Kapanıştan önce son plağı seçip yakın durarak dinlemenizde ısrar ediyor. Şarkı bitti, eli hâlâ diskte; gece daha yeni başlıyormuş gibi neden gülümsüyor?